Peter
Glandorff (1943, Landsmeer)
In
de laatste jaren( 2005, 2006 ) werkt Peter Glandorff alleen nog met dunne
ijzerplaat. Hij vertelt dat hij eigenlijk een “houtman” is
maar dat dit hem zo gemakkelijk afgaat dat hij daarom juist voor ijzer
kiest als hij zijn wandplastieken maakt. IIzer is uitdagender, moeilijker
en daarom het juiste materiaal.
Het gaat bij Glandorff op de allereerste plaats om de vorm. Toch is de kleur van het ijzer, niet roestig maar blauw/grijs met de lasnaden/plekken nog goed zichtbaar, ook een belangrijke factor. In vergelijking met zijn vroegere werk is duidelijk te zien dat het tegenwoordig minder verhalend is geworden. Het gaat nu echt nog maar om “puur beeld”. Het lukt steeds beter om vanuit een goede correlatie tussen hoofd, hart en hand, het beeld te maken. Natuurlijk is het toch weer nooit precies wat je voelt, dat is het gevecht. Als je hem vraagt welke kunstenaars hij bewondert, noemt hij na enige aarzeling de naam van Arp en (de knipsels van) Matisse . Hij heeft geen echte voorbeelden.Een ander belangrijk aspect bij het werk van Peter is “licht”. Als er licht is gaat het beeld bewegen. Het is dan niet meer een plat ding maar het wordt driedimensionaal. De schaduwwerking van de vormen brengt ze tot leven. “Eigenlijk probeer je steeds dieper te graven, alle mensen zijn absoluut gelijk en daarom laat je ook iets universeels zien” aldus Peter. In een catalogus van een vorige tentoonstelling staat:”het werk lijkt zijn zeggingskracht te ontlenen aan datgene wat door de tijd heen altijd heeft bestaan en wat zo nu en dan weer op komt duiken; het raakt je en laat iets uit de onzichtbare wereld resoneren. Ook voor deze tentoonstelling is deze zin van toepassing en dat zal waarschijnlijk wel altijd zo blijven!
Het gaat bij Glandorff op de allereerste plaats om de vorm. Toch is de kleur van het ijzer, niet roestig maar blauw/grijs met de lasnaden/plekken nog goed zichtbaar, ook een belangrijke factor. In vergelijking met zijn vroegere werk is duidelijk te zien dat het tegenwoordig minder verhalend is geworden. Het gaat nu echt nog maar om “puur beeld”. Het lukt steeds beter om vanuit een goede correlatie tussen hoofd, hart en hand, het beeld te maken. Natuurlijk is het toch weer nooit precies wat je voelt, dat is het gevecht. Als je hem vraagt welke kunstenaars hij bewondert, noemt hij na enige aarzeling de naam van Arp en (de knipsels van) Matisse . Hij heeft geen echte voorbeelden.Een ander belangrijk aspect bij het werk van Peter is “licht”. Als er licht is gaat het beeld bewegen. Het is dan niet meer een plat ding maar het wordt driedimensionaal. De schaduwwerking van de vormen brengt ze tot leven. “Eigenlijk probeer je steeds dieper te graven, alle mensen zijn absoluut gelijk en daarom laat je ook iets universeels zien” aldus Peter. In een catalogus van een vorige tentoonstelling staat:”het werk lijkt zijn zeggingskracht te ontlenen aan datgene wat door de tijd heen altijd heeft bestaan en wat zo nu en dan weer op komt duiken; het raakt je en laat iets uit de onzichtbare wereld resoneren. Ook voor deze tentoonstelling is deze zin van toepassing en dat zal waarschijnlijk wel altijd zo blijven!